Mègius a nàrrere impedida chi no incinta
Pro imparare bene su sardu, non b’at bisòngiu de l’istropiare cun italianismos inùtiles.—IMPEDIDA no INCINTA. In italianu, pro inditare una fèmina chi est isetende unu pitzinnu nou, narant “donna...
1 MINUTI DI LETTURA
Pro imparare bene su sardu, non b’at bisòngiu de l’istropiare cun italianismos inùtiles.
—IMPEDIDA no INCINTA. In italianu, pro inditare una fèmina chi est isetende unu pitzinnu nou, narant “donna incinta”. Su plurale giustu est “donne incinte”! A dolu mannu acuntesset de intèndere finas in televisione o de lèghere in sos gionales “donne incinta”, interpretadu forsis comente “donne in cinta”! A nàrrere sa giusta, su faeddu italianu derivat dae su latinu medievale «incīncta(m)», deformatzione dae su lat. clàssicu «inciens, -entis» ‘gràida, prìngia’, cunsideradu comente ‘sena chintòrgia’. Su faeddu sardu chi mègius li currispondet est “impedida” (dae “impedire”), duncas “fèmina impedida”.
—CORÒFULU, GRAVELLU non GARÒFANU. In sardu, tenimus duos faeddos pro inditare su frore, a su sòlitu rujos o biancos, chi, in su limbàgiu sientìfcu, est “Dianthus caryophyllus”: “gravellu” dae su catalanu “clavell” e “coròfulu”, dae su latinu «caryōphýllu(m)», e custu dae su gregu «karuóphullon». Dae custos faeddos derivat finas s’italianu “garofalo” e “garofano”. (d.c.)
—IMPEDIDA no INCINTA. In italianu, pro inditare una fèmina chi est isetende unu pitzinnu nou, narant “donna incinta”. Su plurale giustu est “donne incinte”! A dolu mannu acuntesset de intèndere finas in televisione o de lèghere in sos gionales “donne incinta”, interpretadu forsis comente “donne in cinta”! A nàrrere sa giusta, su faeddu italianu derivat dae su latinu medievale «incīncta(m)», deformatzione dae su lat. clàssicu «inciens, -entis» ‘gràida, prìngia’, cunsideradu comente ‘sena chintòrgia’. Su faeddu sardu chi mègius li currispondet est “impedida” (dae “impedire”), duncas “fèmina impedida”.
—CORÒFULU, GRAVELLU non GARÒFANU. In sardu, tenimus duos faeddos pro inditare su frore, a su sòlitu rujos o biancos, chi, in su limbàgiu sientìfcu, est “Dianthus caryophyllus”: “gravellu” dae su catalanu “clavell” e “coròfulu”, dae su latinu «caryōphýllu(m)», e custu dae su gregu «karuóphullon». Dae custos faeddos derivat finas s’italianu “garofalo” e “garofano”. (d.c.)
Non lasciare decidere l'algoritmo:
scegli La Nuova Sardegna per le tue notizie su Google