Dae s’Ogiastra a Casteddu: “Inoghe” b’at rock e funky
de Lutzianu Piras
Orthullè, est essidu su primu cd de Fabrizio Vella. Produidu dae Joe Perrino Cantzones in sardu («sa limba mia») e in italianu («est peri una bella limba»)
3 MINUTI DI LETTURA
ORTHULLÈ. A 47 annos cròmpidos ti pones a cantare... comente mai? «Poite nono? Non soe galu anzianu a 47 annos! Gràtzias a Deus sa gana e sa passione che funis sèmpere. Forcis dipendet peri de su caràtere miu, de comente soe fatu: cando decido de fàere una cosa dda fato chin ànimu».
Fabrizio Vella, nàschidu e pàschidu in Orthullè, istudiadu in Casteddu, torrat renduta in ogiastrinu. Est essidu “Inoghe”, deghe cantzones rock e funky in italianu e in sardu, produidu e ammanigiadu dae Joe Perrino. Est su primu cd de Fabrizio Vella (https://fabriziovella.com), custu “giòvanu” iscritore, ghia in Gorropu e presidente de su “Sòciu po su giocu de sa murra – Roberto Mulas”. «Apo comporau sa primmu chitarra a 23 annos – contat – cando fuo in s’universidade, e sonau medas bortas in su monte a inghìriu de unu focu, chin sos ammicos a suta de sos isteddos».
A primu sa murra, in fatu s’iscoberta de su sòrighe de s’àrbore, a pustis unu libru supra Mannorri, como custu discu. Ite àteru cheres fàghere?
«Cosas de fàere che nde tenet medas, no ana acabare mai! Apo imparau ca in sa fida po fàere cosas, sèrbit non solu bona sorte, ma peri passiènsia; ca dònnia idea e dònnia cosa bolet sichia chin passione, peri cando ispantat a che ddi lòmpere. Àtera cosa de importu mannu funis sos ammicos, cussos de beru; e sos professionistas puru. Oe in calesisiet traballu o isciènsia tocat a chircare espertos. E peri po custu traballu musicale depo torrare gràtzias a medos ammicos e professionistas».
Su discu est produidu artisticamente dae Joe Perrino. Comente bos seis connotos? Ite tipu est?
«Nigola (Nicola Macciò est su nùmene beru de Joe Perrino, ndr) ddu connosco dae medos annos, mi paret a ùrtimu de sos annos nonanta, nos semus connotos in su cìrculu de Sardigna Natzione in Casteddu. Sa cosa bella de cust’istòria est ca po me Joe Perrino & the Mellowtones fut unu de sos grupos rock sardos preferios. Cando tenio bint’annos iscurtaio meda s’album Rane’n Roll, e como, in su 2017 po me est una cosa manna a tènnere sa produtzione artìstica de Nicola. Nicola est un òmine chin una energia e una gana de bìvere chi est raru de acatare in àteros artistas, est un’artista cumpretu, chine non dd’at bitu in pitu de su palcu in una performance rock non podet cumprende».
Tue iscries cantzones in sardu e in italianu. Comente sunt nàschidas custas compositziones tuas?
«In Sardinna depo iscriere in àtera limba? Iscrio in sa limba mia, ghena “complessi di inferiorità” e nemmancu “di superiorità”. A tempos de oe chine imperat su sardu est prus modernu de chine ddu ponet in un’ungrone. Impero sa limba italiana poite in iscola m’ane inghitau s’italianu e s’italianu est peri una bella limba. Sas cantones naschen in una manera meda simpre, non ch’est unu progetu, sono sa chitarra po chircare sos acordos chi m’agradan e tando bessin a campu sas allecas. A pustis, po unu comente a mimmi, sèrbit un’istrumentista, unu musicista chi m’agiudet in sos arràngiamentos. A goi naschet una cantone».
Fabrizio Vella, nàschidu e pàschidu in Orthullè, istudiadu in Casteddu, torrat renduta in ogiastrinu. Est essidu “Inoghe”, deghe cantzones rock e funky in italianu e in sardu, produidu e ammanigiadu dae Joe Perrino. Est su primu cd de Fabrizio Vella (https://fabriziovella.com), custu “giòvanu” iscritore, ghia in Gorropu e presidente de su “Sòciu po su giocu de sa murra – Roberto Mulas”. «Apo comporau sa primmu chitarra a 23 annos – contat – cando fuo in s’universidade, e sonau medas bortas in su monte a inghìriu de unu focu, chin sos ammicos a suta de sos isteddos».
A primu sa murra, in fatu s’iscoberta de su sòrighe de s’àrbore, a pustis unu libru supra Mannorri, como custu discu. Ite àteru cheres fàghere?
«Cosas de fàere che nde tenet medas, no ana acabare mai! Apo imparau ca in sa fida po fàere cosas, sèrbit non solu bona sorte, ma peri passiènsia; ca dònnia idea e dònnia cosa bolet sichia chin passione, peri cando ispantat a che ddi lòmpere. Àtera cosa de importu mannu funis sos ammicos, cussos de beru; e sos professionistas puru. Oe in calesisiet traballu o isciènsia tocat a chircare espertos. E peri po custu traballu musicale depo torrare gràtzias a medos ammicos e professionistas».
Su discu est produidu artisticamente dae Joe Perrino. Comente bos seis connotos? Ite tipu est?
«Nigola (Nicola Macciò est su nùmene beru de Joe Perrino, ndr) ddu connosco dae medos annos, mi paret a ùrtimu de sos annos nonanta, nos semus connotos in su cìrculu de Sardigna Natzione in Casteddu. Sa cosa bella de cust’istòria est ca po me Joe Perrino & the Mellowtones fut unu de sos grupos rock sardos preferios. Cando tenio bint’annos iscurtaio meda s’album Rane’n Roll, e como, in su 2017 po me est una cosa manna a tènnere sa produtzione artìstica de Nicola. Nicola est un òmine chin una energia e una gana de bìvere chi est raru de acatare in àteros artistas, est un’artista cumpretu, chine non dd’at bitu in pitu de su palcu in una performance rock non podet cumprende».
Tue iscries cantzones in sardu e in italianu. Comente sunt nàschidas custas compositziones tuas?
«In Sardinna depo iscriere in àtera limba? Iscrio in sa limba mia, ghena “complessi di inferiorità” e nemmancu “di superiorità”. A tempos de oe chine imperat su sardu est prus modernu de chine ddu ponet in un’ungrone. Impero sa limba italiana poite in iscola m’ane inghitau s’italianu e s’italianu est peri una bella limba. Sas cantones naschen in una manera meda simpre, non ch’est unu progetu, sono sa chitarra po chircare sos acordos chi m’agradan e tando bessin a campu sas allecas. A pustis, po unu comente a mimmi, sèrbit un’istrumentista, unu musicista chi m’agiudet in sos arràngiamentos. A goi naschet una cantone».
Non lasciare decidere l'algoritmo:
scegli La Nuova Sardegna per le tue notizie su Google
