“L’APO INTESU NARENDE” non “L’APO INTESU NÀRRERE”
— MÀNCHINU, MANCOSU non MANCINU. “Mànchinu” e “mancosu” derivant dae su sardu “manca”, dae su lat. «mancum» ‘mutzu, istropiadu, chi mancat’. Non bat bisòngiu de s’italianismu “mancinu”! E naramus chi...
1 MINUTI DI LETTURA
— MÀNCHINU, MANCOSU non MANCINU. “Mànchinu” e “mancosu” derivant dae su sardu “manca”, dae su lat. «mancum» ‘mutzu, istropiadu, chi mancat’. Non bat bisòngiu de s’italianismu “mancinu”! E naramus chi una pessone “est manimànchina” ca tirat a operare cun sa manu manca. “Manu manca” contrapostu a “manu dereta (=giusta)” derivat dae s’oss. “istatìstica” chi sa manu “giusta” de “totus” est sa “dereta”, non sa “manca”. Comente in su fr. “gauche”, chi tenet su sentidu de “tortu”, s’it. “manca”, o s’isp. “izquierda” (dae su bascu “ezkerra”), cun su matessi valore.
— “L’APO INTESU NARENDE...” non “L’APO INTESU NÀRRERE...”. A cunfrontu de frases infinitivas italianas (= predicadu costituidu dae unu verbu in s’infinidu), in sardu bi cheret verbu+gerùndiu (non s’infinidu de s’italianu), es.: “apo bidu a Frantziscu caminende” NO “apo bidu a Frantziscu caminare”; “cando l’intendo faeddende” NON “cando l’intendo faeddare”, a s’italiana. (d.c.)
— “L’APO INTESU NARENDE...” non “L’APO INTESU NÀRRERE...”. A cunfrontu de frases infinitivas italianas (= predicadu costituidu dae unu verbu in s’infinidu), in sardu bi cheret verbu+gerùndiu (non s’infinidu de s’italianu), es.: “apo bidu a Frantziscu caminende” NO “apo bidu a Frantziscu caminare”; “cando l’intendo faeddende” NON “cando l’intendo faeddare”, a s’italiana. (d.c.)
Non lasciare decidere l'algoritmo:
scegli La Nuova Sardegna per le tue notizie su Google
