«Sa filosofia e sa realidade pro sa felitzidade de su cras»
de Tonino Bussu
Orane, s’òpera de Simone de Beauvoir contada dae Bastiana Madau «Totu una chirca interiore, s’èssere umanu non nde podet fàghere a mancu»
2 MINUTI DI LETTURA
ORANE. Bastiana Madau, de Orane, laureada in Filosofia in sa Sapièntzia de Roma, at diretu sa biblioteca de Orane e a pustis sa de Orgosolo pro vint’annos e como faghet sa critica literària e sa curadora editoriale e iscribet pro periòdicos literàrios natzionales e internatzionales chene si che irmentigare mai sa Sardigna. Ma oje cun Bastiana faeddamus de s’ùrtima òpera sua chi tratat de Simone de Beauvoir e s’intitulat pròpiu “Simone, le Castor. La costruzione di una morale”, Cuec 2016, 2a ed. 2017, chi est s’ùnicu libru de s’iscritora e filòsofa frantzesa (una de sas boghes de importu prus mannu de s’intelletualidade europea de su Noighentos), publicadu in Itàlia a trint’annos dae sa morte sua
Nàranos de s’arrejonu de Simone de Beauvoir intre filosofia e realidade?
«Su pessu intre filosofia e bida est esprimidu cun craresa in totu s’òpera sua, ca s’èssere umanu non podet fàghere a mancu de sa filosofia ca cada sèperu suo cumportat unu sèperu filosòficu, unu sèperu de libertade».
Tue, Bastiana, faeddas meda de s’autobiografia de Simone de Beauvoir?
«Ca s’òpera monumentale autobiogràfica intrega de Simone de Beauvoir cuntenit in nuce sos temas chi isvilupat in sos sàgios filosòficos, su prus in “Pro una morale de s’ambiguidade” e “Su segundu sessu”: si tratat de temas chi ant signadu su Noighentos, dae sas contradditziones de s’esistentzia in ue s’individuu s’at postu dimandas manna e profundas a su sèperu de unu mundu chene Deus e a s’òmine ismarridu, chene bussola; dae sa cussèntzia inchieta a s’atopu cun sa connoschèntzia de s’Ateru; dae sa negatzione de sas morales assolutas e non autènticas, a s’impignu pro creare una morale non definida, ma de imbentare; dae su sensu de sa pròpia finitia e precariedade individuade a sa netzessidade de trascendèntzia e de giustificatzione de s’esistèntzia».
It’est sa felitzidade, “le bonheur” pro Simone de Beauvoir?
«Est unu tema chi ricurret mescamente in s’autobiografia e unu leitmotiv de s’òpera integra in ue sa filosofa frantzesa afirmat chi su de èssere felitzes est unu prozetu, ca sa pessone non est felitze in su presente, ma èssere felitzes cheret nàrrere a s’impignare pro sa felitzidade de su cras, de su tempus benidore. Duncas b’est totu una chirca interiore de sa felitzidade, de “su bonheur”, chi non faveddat, mescamente in s’iscritura, solu de programmas filosòficos astratos, ma s’impignat in operatziones cuncretas. Cussu de sa felitzidade, tra s’àteru – concruit Madau –, est unu tema caru a totu sa traditzione literària frantzesa, impignada, a pustis sa Rivolutzione, in su fràbicu de una dimensione positiva de s’esistèntzia privada de valores assolutos e eternos».
Nàranos de s’arrejonu de Simone de Beauvoir intre filosofia e realidade?
«Su pessu intre filosofia e bida est esprimidu cun craresa in totu s’òpera sua, ca s’èssere umanu non podet fàghere a mancu de sa filosofia ca cada sèperu suo cumportat unu sèperu filosòficu, unu sèperu de libertade».
Tue, Bastiana, faeddas meda de s’autobiografia de Simone de Beauvoir?
«Ca s’òpera monumentale autobiogràfica intrega de Simone de Beauvoir cuntenit in nuce sos temas chi isvilupat in sos sàgios filosòficos, su prus in “Pro una morale de s’ambiguidade” e “Su segundu sessu”: si tratat de temas chi ant signadu su Noighentos, dae sas contradditziones de s’esistentzia in ue s’individuu s’at postu dimandas manna e profundas a su sèperu de unu mundu chene Deus e a s’òmine ismarridu, chene bussola; dae sa cussèntzia inchieta a s’atopu cun sa connoschèntzia de s’Ateru; dae sa negatzione de sas morales assolutas e non autènticas, a s’impignu pro creare una morale non definida, ma de imbentare; dae su sensu de sa pròpia finitia e precariedade individuade a sa netzessidade de trascendèntzia e de giustificatzione de s’esistèntzia».
It’est sa felitzidade, “le bonheur” pro Simone de Beauvoir?
«Est unu tema chi ricurret mescamente in s’autobiografia e unu leitmotiv de s’òpera integra in ue sa filosofa frantzesa afirmat chi su de èssere felitzes est unu prozetu, ca sa pessone non est felitze in su presente, ma èssere felitzes cheret nàrrere a s’impignare pro sa felitzidade de su cras, de su tempus benidore. Duncas b’est totu una chirca interiore de sa felitzidade, de “su bonheur”, chi non faveddat, mescamente in s’iscritura, solu de programmas filosòficos astratos, ma s’impignat in operatziones cuncretas. Cussu de sa felitzidade, tra s’àteru – concruit Madau –, est unu tema caru a totu sa traditzione literària frantzesa, impignada, a pustis sa Rivolutzione, in su fràbicu de una dimensione positiva de s’esistèntzia privada de valores assolutos e eternos».
Non lasciare decidere l'algoritmo:
scegli La Nuova Sardegna per le tue notizie su Google
