La Nuova Sardegna

Roberta Balestrucci Fancellu iscriet. No, tropu genèrica comente descritzione. Roberta Balestrucci Fancellu, movende dae s’iscritura sua galana, fràigat cussèntzias in cussu universu de disìgios e de isperos chi mutimus pitzinnia. Macumeresa, 37 annos, una vida intregada a sa passione pro sa letura, Roberta lu faghet cun sas protagonistas de sos contos suos e cun sas vidas de sos personàgios chi ant lassadu una trata manna in s’istòria. Finamentas movende dae sos deretos chi, mancari iscritos, cherent amparados die cun die.

E comente?

«Cando atopo sos piseddos peri sas iscolas e sas bibliotecas de Sardigna lis mentovo su de tres artìculos de sa Costitutzione republicana. Sos temas de s’agualidade formale e, mescamente, de sa sustantziale, sighint a èssere de grandu atualidade, comente bidimus in sas crònacas. E sos pitzinnos de oe, cun unu mundu totu de iscobèrrere e cun sa curiosidade istremenada issoro, l’ischint cantu podet èssere dannàrgia s’ingiustìtzia».

As naradu peri sas iscolas e sas bibliotecas de Sardigna. E in aterue?

«In antis de sa pandemia nche so lòmpida a Itàlia, cun addòbios in Valtellina e in Làtziu e cun sos libros “Annie, il vento in tasca” (Sinnos, 2019) e “Perfide” (Hop, 2019) in fatu meu. Ma finamentas cun sas àteras publicatziones comente “Storie di grandi uomini e delle grandi donne che li hanno resi tali” (Hop, 2018)».

Faedda·nos de custos libros tuos.

«Annie est una pitzoca chi at bìvidu a concruos de s’otighentos e su libru nos ponet a pensare in contu de publitzidade. Sa pitzoca mudat sambenadu pro chi si nch’istaret peri su mundu in bitzicleta. Issa naschet comente Annie Kopchovsky ma in totue l’ant a connòschere comente Annie Londonderry. Cun issa amus a iscobèrrere sas meravìgias de su mundu, ma est sa chistione de sa publitzidade sa chi essit a campu».

E de “Perfide”, ite nos contas?

«Naro chi s’agualidade bi cheret finas in su malu, no in su bonu ebbia. In sa literadura pro pitzocos b’at prus òmines malinnos chi non fèminas. Oto bortas de prus. Ma sigomente s’istòria nos narat chi gasi no est, apo istèrridu a “Perfide”, contos de 20 fèminas chi sa malintragna issoro l’ant impreada cun profetu. No, non b’est Elisabetta Cianciulli, in medas seis pregontende·mi·lu, ma b’at chie m’at dadu grandu matana a nd’iscrìere, comente Ilse Koch, s’istria de Buchenwald».

Sa fèmina no est a segus de s’òmine, a su chi bidimus e a su chi nos contas.

«Òmines e fèminas avantzant si sunt s’unu a costàgiu de s’àteru. Disney, Tolstoj, Hitchcock, Pirandello, Einstein, Garibaldi, Roosevelt e Dalì fiant sos chi fiant ca teniant una grandu fèmina semper cun issos. Cando si curret paris non b’at chie lompet a primu. E gasi in su libru “Storie di grandi uomini e delle grandi donne che li hanno resi tali” agatamus sas istòrias de Margaret Keane, de Sof’ja Tolstoj, de Marta Abba, de Kiki de Montparnasse, de Jane Wilde, de Mileva Maric, de Millicent Patrick e àteras. Fintzas Ernesto Che Guevara at comintzadu a fàghere polìtica gràtzias a sa cumpàngia sua».

E in contu de bellesa?

«Semper sos de Hop m’ant publicadu “Non sono bella ma”, cun disinnos de Marianna Balducci. In custu libru conto s’istòria de binti fèminas chi, pro more de sa chìgia issoro, nât chi non podiant traballare in su mundu de s’ispetàculu, nât chi non podiant lòmpere a sa punna issoro ca non nche fiant in intro de sos cànones de bellesa de tando. Franca Valeri, Anna Magnani, Lady Gaga, Winona Rider e àteras, non de non b’èssere lòmpidas a ue cheriant, cun sos “difetos” issoro ant mudadu sos cuntzetos de bellesa chi finas a tando pariant lege. S’arma issoro fiat su de abarrare su chi fiant a beru, in prus de s’autoironia chi teniant in intro. “Bi semus pro èssere autènticas, non perfetas”, narat una de sas fèminas nostras e oe in die, in tempos de ingiùrgias pro sas carenas nostras, punnamus a mòvere sas cussèntzias de totu cantos. “Non so galana ma mi la rio”. Est custu su chi mi naro cada die e s’isperu est chi fintzas sas pitzocas chi ant a lèghere sos libros meos lu pensent».

Torrende a sos pitzinnos de oe, comente lu diamus pòdere serrare s’arresonu?

«Sos pitzinnos sunt abbistos a beru. Tocat a moveremus dae sos bisòngios issoro. E cheret chi los lassemus faeddare sena chi siamus nois mannos a disinnare pro issos ite est su giustu e ite no lu est».