TRABALLOS
Una vida de bendidore ambulante
Graziano Polo, 49 annos, cojuadu e cun duos fìgios mascros. Dae su 1986 est bendidore ambulante. Una vida de libertade ma finas de sacrifìtzios e de ischidadas a s’arbèschida pro bèndere in sas...
4 MINUTI DI LETTURA
Graziano Polo, 49 annos, cojuadu e cun duos fìgios mascros. Dae su 1986 est bendidore ambulante. Una vida de libertade ma finas de sacrifìtzios e de ischidadas a s’arbèschida pro bèndere in sas pratzas.
Bendidore ambulante, comente bi ses divènnidu?
«A 15 annos un’amigu meu m’aiat propostu de agiudare a su frade suo, ambulante de bestimenta. Luego l’aia respostu chi emmo e issu m’aiat naradu chi su traballu incumentzaiat a sas 6 de mangianu. Apo bidu comente s’ammaniaiat su bancu de bèndida in sos mercados. Paris cun su datore de traballu apo giradu in sas pratzas de biddas meda. Deretu custu traballu mi nch’est intradu in sas benas».
A nos contas sa chida tua?
«Traballo cada mangianu, dae su lunis a su sàbadu. Cada die s’andat a una bidda diversa. M’ischido chitzo a sas 5:45 pro mòere a sas 6:40. Ma sos oràrios dipendent dae cantu est a tesu su logu a ue si andat e finas dae sas istajones».
Cando as abertu s’atividade a contu tuo?
«In su 2008, finas cun su cussìgiu de mugere mea fèmina sàbia meda. M’intendia prontu e afortigadu dae totu sos annos suta de sos datores de traballu».
E de sos datores de traballu ite t’ammentas?
«Chi m’ant semper tratadu bene, che a unu fìgiu. In sos annos nd’apo àpidu tres. Deo traballaia sena murrungiare mai. Bi cheret umiltade e gana de fàghere, tando su datore de traballu ischit chi tue bales e nd’at cussideru mannu de tene».
In su bancu mannu tuo, ite bendes?
«Gunneddas, pantalones, mallieddas, camisas, capotinos e gosi sighende. Bestimenta de calidade e de marcas bonas, pro fèminas ebbia».
A nos podes nàrrere ite tipu est sa fèmina ch’issèberat s’outfit dae tene?
«Un’impiegada, una maistra, una mere de domo atenta meda a s’istile e a sas modas. Chirco de bestire sas fèminas dae sos 40 annos in susu chi chirchent calidade e bellesa in sa cumbinatzione de sa bestimenta, su chi si mutit outfit».
Dae pitzocu, custu traballu, ite t’at imparadu?
«In antis de totu a mi relatare cun sa gente chi est tota diversa e cun gustos ligados a su de si pràghere o nono. Tando chircant su cussìgiu meu e mi ponent mente cun fide manna ca bident chi so una pessone sintzera e faeddo non petzi pro bèndere ma finas pro fàghere recuire cun unu risu in cara».
Cada pessone chi s’acùrtziat a su bancu tuo tenet una vida sua e a bias podet àere tristuras. Ite nde naras?
«E comente! Finas pro custu deo allego meda narende cosas alligras chi donent una risada chi sas clientes, isseberende bestimenta, cumpartzint».
Unu bancu de bèndita cun benefìtzios sotziales?
«Sa bellesa e su balore de unu mercadu sunt a s’adobiare, a allegare, a si cussigiare unu cun s’àteru e finas a si contare de sos dolores de cada die».
Pro agatare sa bestimenta chi bendes in foras de Sardinna a b’andas?
«A bias la cumando e mi la fatzo imbiare. Ma ando semper deo in antis a mi la isseberare. Fatzo 10-12 biàgios cada annu e b’isto una die e mesu pro comporare sa bestimenta. Bi tèngio a la bìdere cun sos ogros mios pro nde cumprèndere a manera crara sa calidade».
Su clima, pro s’ambulante, a est un’impèigu?
«Eja. Pro bèndere bi cheret su sole. Istiu e atòngiu andant mègius».
Cale àteros sacrifìtzios pedit custu traballu?
«Potzo mentovare sas ispesas chi un’ambulante tenet. Su gastu pùbblicu pro s’istallu de su bancu, chi pagas in cada bidda ue faghes mercadu. Sa benzina, sas rodas de su furgone. Su chi bi ponimus est meda a beru a cara de su chi si balàngiat».
Unu segretu a l’as?
«Àere sa capatzidade de fàghere issèberos giustos in su momentu giustu, sena presse de balangiare meda. Bisòngiat de s’ischire cuntentare».
Pro traballare ite ti serbit?
«A mie sa paràula, ca allego meda e a boghe arta. Su furgone e sos paracos mannos, chi sunt sinnu folklorìsticu de s’ambulante. A pustis sa passèntzia e su bonu fàghere cun sa gente, chi si torrat ti nde batit àtera».
A cara de sos tzentros commertziales, su tempus benidore de sos mercados cale at a èssere?
«Su mercadu no at a mòrrere mai ca est sa gente chi lu disìgiat».
Cada die, traballende, ite ispìritu bisòngiat de àere?
«Positivu semper. Sa die incumentzat e tue depes nàrrere “oe at a èssere una die bona meda”, su coro bonu batit sorte bona».
Bendidore ambulante, comente bi ses divènnidu?
«A 15 annos un’amigu meu m’aiat propostu de agiudare a su frade suo, ambulante de bestimenta. Luego l’aia respostu chi emmo e issu m’aiat naradu chi su traballu incumentzaiat a sas 6 de mangianu. Apo bidu comente s’ammaniaiat su bancu de bèndida in sos mercados. Paris cun su datore de traballu apo giradu in sas pratzas de biddas meda. Deretu custu traballu mi nch’est intradu in sas benas».
A nos contas sa chida tua?
«Traballo cada mangianu, dae su lunis a su sàbadu. Cada die s’andat a una bidda diversa. M’ischido chitzo a sas 5:45 pro mòere a sas 6:40. Ma sos oràrios dipendent dae cantu est a tesu su logu a ue si andat e finas dae sas istajones».
Cando as abertu s’atividade a contu tuo?
«In su 2008, finas cun su cussìgiu de mugere mea fèmina sàbia meda. M’intendia prontu e afortigadu dae totu sos annos suta de sos datores de traballu».
E de sos datores de traballu ite t’ammentas?
«Chi m’ant semper tratadu bene, che a unu fìgiu. In sos annos nd’apo àpidu tres. Deo traballaia sena murrungiare mai. Bi cheret umiltade e gana de fàghere, tando su datore de traballu ischit chi tue bales e nd’at cussideru mannu de tene».
In su bancu mannu tuo, ite bendes?
«Gunneddas, pantalones, mallieddas, camisas, capotinos e gosi sighende. Bestimenta de calidade e de marcas bonas, pro fèminas ebbia».
A nos podes nàrrere ite tipu est sa fèmina ch’issèberat s’outfit dae tene?
«Un’impiegada, una maistra, una mere de domo atenta meda a s’istile e a sas modas. Chirco de bestire sas fèminas dae sos 40 annos in susu chi chirchent calidade e bellesa in sa cumbinatzione de sa bestimenta, su chi si mutit outfit».
Dae pitzocu, custu traballu, ite t’at imparadu?
«In antis de totu a mi relatare cun sa gente chi est tota diversa e cun gustos ligados a su de si pràghere o nono. Tando chircant su cussìgiu meu e mi ponent mente cun fide manna ca bident chi so una pessone sintzera e faeddo non petzi pro bèndere ma finas pro fàghere recuire cun unu risu in cara».
Cada pessone chi s’acùrtziat a su bancu tuo tenet una vida sua e a bias podet àere tristuras. Ite nde naras?
«E comente! Finas pro custu deo allego meda narende cosas alligras chi donent una risada chi sas clientes, isseberende bestimenta, cumpartzint».
Unu bancu de bèndita cun benefìtzios sotziales?
«Sa bellesa e su balore de unu mercadu sunt a s’adobiare, a allegare, a si cussigiare unu cun s’àteru e finas a si contare de sos dolores de cada die».
Pro agatare sa bestimenta chi bendes in foras de Sardinna a b’andas?
«A bias la cumando e mi la fatzo imbiare. Ma ando semper deo in antis a mi la isseberare. Fatzo 10-12 biàgios cada annu e b’isto una die e mesu pro comporare sa bestimenta. Bi tèngio a la bìdere cun sos ogros mios pro nde cumprèndere a manera crara sa calidade».
Su clima, pro s’ambulante, a est un’impèigu?
«Eja. Pro bèndere bi cheret su sole. Istiu e atòngiu andant mègius».
Cale àteros sacrifìtzios pedit custu traballu?
«Potzo mentovare sas ispesas chi un’ambulante tenet. Su gastu pùbblicu pro s’istallu de su bancu, chi pagas in cada bidda ue faghes mercadu. Sa benzina, sas rodas de su furgone. Su chi bi ponimus est meda a beru a cara de su chi si balàngiat».
Unu segretu a l’as?
«Àere sa capatzidade de fàghere issèberos giustos in su momentu giustu, sena presse de balangiare meda. Bisòngiat de s’ischire cuntentare».
Pro traballare ite ti serbit?
«A mie sa paràula, ca allego meda e a boghe arta. Su furgone e sos paracos mannos, chi sunt sinnu folklorìsticu de s’ambulante. A pustis sa passèntzia e su bonu fàghere cun sa gente, chi si torrat ti nde batit àtera».
A cara de sos tzentros commertziales, su tempus benidore de sos mercados cale at a èssere?
«Su mercadu no at a mòrrere mai ca est sa gente chi lu disìgiat».
Cada die, traballende, ite ispìritu bisòngiat de àere?
«Positivu semper. Sa die incumentzat e tue depes nàrrere “oe at a èssere una die bona meda”, su coro bonu batit sorte bona».
Non lasciare decidere l'algoritmo:
scegli La Nuova Sardegna per le tue notizie su Google
